Obchodzimy dziś Dzień Narodzin Niedźwiedzi Polarnych! To dosyć nietypowe święto, które po raz pierwszy obchodzono w 2008 roku. Skąd wziął się pomysł na nie? Okazuje się, że przełom grudnia i stycznia to wyjątkowy czas dla tych zwierząt. To wtedy na świat przychodzi kilka tysięcy niedźwiadków! Ponieważ te zwierzęta nie mają przez dużą część roku dostępu do słodkiej wody (np. ciężarna samica w czasie pobytu w legowisku przez 4–5 miesięcy nie je i nie pije), korzystają głównie z wody pochodzącej z metabolizmu tkanki tłuszczowej. Populacja niedźwiedzi polarnych jest szacowana na 20 000–25 000 osobników. Pingwiny raczej nie boją się ludzi - wynika to z faktu, że na lądzie nie mają naturalnych wrogów. Na lądzie odpoczywają, korzystając ze względnego przynajmniej bezpieczeństwa. Zagrożenie czyha w wodzie, gdzie polują. Z potencjalnego napastnika mogą nagle stać się ofiarą - wystarczy, że w pobliżu znajdzie się jakaś orka Co sprawia, że nie marzną? Zespół prof. Stachewicz z Centrum Mikroskopii Elektronowej AGH postanowił w nanometrowej skali zbadać, jak zbudowane są pióra pingwinów i sierść niedźwiedzi polarnych. I okazało się, że zwierzęta te wytworzyły w miarę podobne sposoby ochrony przed mrozem. Pingwiny występują na półkuli południowej, niedźwiedzie polarne zaś na północnej. Te dwa gatunki nie mają ze sobą styczności w przyrodzie, zatem jest raczej nieprawdopodobne, że pingwin znalazł się w menu niedźwiedzia polarnego. Z okazji Dnia Niedźwiedzia Polarnego, w filii biblioteki na Czarnym Potoku, przeprowadzono zajęcia literacko – plastyczne, które miały na celu przybliżyć dzieciom życie tych wspaniałych zwierząt.   Czytaj również: Zmagania młodzieży w turnieju o tematyce pożarniczej   Niedźwiedź polarny to . Gdzie mieszka niedźwiedź brunatny Opis niedźwiedzia brunatnego dla dzieci Niedźwiedzie w Polsce 2021 Co je niedźwiedź Opis niedźwiedzia klasa 3 Zwyczaje niedźwiedzia brunatnego Niedźwiedź brunatny (Ursus arctos) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny niedźwiedziowatych. Zamieszkuje Azję, Europę Północną i Amerykę Północną. Nie jest zagrożony wyginięciem. Wyświetl całą odpowiedź na pytanie „Gdzie mieszka niedźwiedź”… Gdzie mieszka niedźwiedź brunatny Niedźwiedź brunatny (Ursus arctos) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny niedźwiedziowatych. Zamieszkuje Azję, Europę Północną i Amerykę Północną. Nie jest zagrożony wyginięciem. Opis niedźwiedzia brunatnego dla dzieci Niedźwiedź brunatny (Ursus arctos) jest największym lądowym drapieżnikiem występującym w Europie. Charakteryzuje się masywną sylwetką ciała z wystającymi ponad linię grzbietu łopatkami. Głowa jest duża, z krótkimi, okrągłymi uszami (10-15 cm). Ogon niewielki (7-8 cm). Niedźwiedzie w Polsce 2021 „W czwartek 21 października 2021 w miejscu oddalonym od szlaku turystycznego, w Dolinie Chochołowskiej doszło do spotkania człowieka z niedźwiedziem. Zaskoczone zwierzę, najprawdopodobniej w akcie obrony, ugryzło starszego mężczyznę w nogę” – poinformował w komunikacie TPN. Co je niedźwiedź Pokarm. Niedźwiedzie brunatne najchętniej zjadają łososie i inne ryby, a także miód. Żywią się też ssakami, gryzoniami, ptakami, ptasimi jajami, owocami, nasionami, grzybami, dżdżownicami, ślimakami, a w przypadku braku innego pożywienia także trawą. Opis niedźwiedzia klasa 3 Niedźwiedź brunatny (Ursus arctos) to chroniony ssak z rodziny niedźwiedzi. Ma masywną budowę ciała, krótką i grubą szyję, małą głowę i oczy i uszy, bardzo silne kończyny. Skóra porośnięta bardzo gęstym futrem w kolorze brązowym, zdarzają się też barwy kremowej i czarnej. Ma bardzo dobry węch i słuch. Zwyczaje niedźwiedzia brunatnego Niedźwiedzie słabo widzą w ciemnościach, zatem ich główna pora aktywności przypada na popołudnie. Wszystkim znany jest zwyczaj niedźwiedzia brunatnego, jakim jest sen zimowy, w który zapadają w gawrach – specjalnie przygotowanych jaskiniowych legowiskach. Ciekawe dlaczego… czarne przedmioty szybciej nagrzewają się niż białe?19/05/2019„Eksperyment na weekend” #8 – Ruchome, żywe zapałki01/06/2019 Maciek czytał niedawno „Anaruka chłopca z Grenlandii” i zainteresowany przeglądał książkę z ciekawostkami o zwierzętach polarnych. Natknął się na pytanie czy niedźwiedzie polarne polują na pingwiny? PIERWSZE SKOJARZENIE – OCZYWIŚCIE TAK. Przecież i jedne i drugie żyją na biegunach! A tu niespodzianka! Niedźwiedzie polarne (Ursus Maritimus) żyją w okolicach bieguna północnego w Arktyce, a pingwiny wokół bieguna południowego, na Antarktydzie. Nigdy więc się nie spotykają – chyba że w zoo. 🙂 Głównym pożywieniem niedźwiedzi polarnych są foki, ale polują także na ptaki, gryzonie, skorupiaki, kraby, młode morsy lub renifery. Niesamowite więc jest to, że biegun południowy z pingwinami (fokami również) i dużo większymi zasobami żywności niż północny, nie został zasiedlony przez niedźwiedzie. Różnice między biegunami. Być może wynika to z faktu, że biegun północny jest w rzeczywistości zamarzniętym oceanem otoczonym kontynentami, a biegun południowy jest kontynentem otoczonym przez oceany. Biegun południowy jest znacznie zimniejszy niż biegun północny. Temperatura na południu jest tak niska, że ​​w niektórych miejscach śnieg nigdy się nie topi. Średnia temp. na biegunie południowym wynosi -58st. zimą, a -12st. latem. Na północy jest -43st. zimą i 0st. latem. Ponadto okolice bieguna południowego nigdy nie miały rdzennych mieszkańców, a na północy odnaleźli sposób na przeżycie Innuici. Jakiego koloru jest skóra i futro niedźwiedzia polarnego? Szukając informacji o biegunach i niedźwiedziach, natknęłam się na bardzo ciekawą informację. Okazuje się, że niedźwiedź polarny ma czarną skórę. Jak wiemy kolor czarny dużo więcej pochłania ciepła, w tym przypadku z promieni słonecznych. Dzięki temu jego ciało może być lepiej ogrzane. Skóra niedźwiedzia polarnego pokryta jest grubym, przezroczystym futrem. Tak, tak, przezroczystym. Wydaje się, że futro jest białe ponieważ promienie słońca odbijają się od niego i stąd ten biały kolor. Jest to doskonały kamuflaż w zimowej, arktycznej scenerii. Jednak wraz z wiekiem jego futro żółknie. Pisałam kiedyś o śniegu, który jest przezroczysty, ale kiedy go zetrzemy na tarce to będzie biały. Jak wspomniałam niedźwiedź polarny ma grube, gęste futro. Składa się ono z tysięcy pustych w środku, wypełnionych powietrzem i nie przepuszczających wody włosów aby chronić go przed zimnem. Tak przygotowane futro do walki z wielkimi mrozami Arktyki jest niesamowicie ciepłe. Wspaniale ogranicza emitowanie ciepła z organizmu. Można je porównać do małej szklarni, która zamienia pobrane światło słoneczne na ciepło, które jest pochłaniane przez czarną skórę niedźwiedzia. Oczywiście w ochronie przed bardzo dużymi mrozami sięgającymi do -40 st. C pomaga niedźwiedziowi polarnemu również bardzo gruba nawet 12 cm warstwa sadła pod skórą. Czy niedźwiedziom polarnym w zoo jest za gorąco? Niedźwiedzie polarne już w temperaturze wyższej niż 10° C zaczynają się mocno przegrzewać. Być może dlatego niedźwiedź polarny jako jedyny ssak w Arktyce na czas arktycznego lata nie zmienia koloru swojego futra na ciemniejsze. Ciemne futro jeszcze bardziej pochłaniałoby ciepło słoneczne i nagrzewało ciało zwierzęcia. W zoo jest dużo cieplej niż w ich naturalnym środowisku. Okazuje się, że w wilgotnych i ciepłych warunkach na włosach niedźwiedzia zaczynają się rozwijać glony. Zmieniają one jego kolor futra na bladozielony. Włosy niedźwiedzia polarnego już nie są wtedy tak przezroczyste i przez to mniejsza ilość światła jest akumulowana przez czarną skórę. Jest to niejako „reakcja obronna” przed przegrzaniem. Czy wystarczająco skuteczna? Obawiam się, że nie. User Review (4 votes) Dlaczego niedźwiedzie polarne nie jedzą pingwinów. Dziś Karin i Michi powiedzą Wam, dlaczego niedźwiedzie polarne nie jedzą pingwinów i dlaczego środowisko niedźwiedzi polarnych, Arktyka, jest zagrożone przez zmiany klimatyczne ... Dziś Karin i Michi powiedzą wam, dlaczego niedźwiedzie polarne nie jedzą pingwinów i dlaczego siedlisko niedźwiedzi polarnych, Arktyka, jest zagrożone przez zmiany klimatyczne. Czy masz jakieś pytania? Zostaw nam komentarz! 🙂 Czy chcesz zobaczyć więcej filmów przygotowanych dla dzieci na temat ochrony środowiska? Następnie zasubskrybuj nasz kanał ▶ Natura też cię potrzebuje, zostań członkiem młodej pandy ▶ teraz Wszystkie odcinki Młodej Pandy na liście odtwarzania ▶ Czy chcesz należeć do społeczności mediów społecznościowych WWF? Czekamy na Twoje lubię lub śledź! 🙂 Facebook ▶ Twitter ▶ Google+ ▶ ____________________________________________________________________ Aktywny na całym świecie dla ochrony przyrody w ponad 100 krajach. WWF jest jedną z największych i najbardziej doświadczonych organizacji ochrony przyrody na świecie. Nasze projekty dotyczące ochrony przyrody i środowiska informujemy na YouTube. Ci, Niedźwiedź polarny Ursus maritimus[1] Phipps, 1774[2] Systematyka Domena eukarionty Królestwo zwierzęta Typ strunowce Podtyp kręgowce Gromada ssaki Podgromada żyworodne Infragromada łożyskowce Rząd drapieżne Rodzina niedźwiedziowate Rodzaj niedźwiedź Gatunek niedźwiedź polarny Synonimy Ursus marinus Pallas, 1776[3] Ursus maritimus marinus Pallas, 1776 Ursus maritimus maritimus Phipps, 1774 Thalarctos maximus (Phipps, 1774) Ursus polaris Shaw, 1792[4] Thallassarctos eogroenlandinus Knotterus-Meyer, 1908[4] Th[alassarctos] labradorensis Knotterus-Meyer, 1908[4] ?Thalassarctos jenaensis Knotterus-Meyer, 1908[4] ?Th[allassarctos] spitzbergensis Knotterus-Meyer, 1908[4] Kategoria zagrożenia (CKGZ)[5] narażony na wyginięcie Zasięg występowania Systematyka w Wikispecies Multimedia w Wikimedia Commons Hasło w Wikisłowniku Niedźwiedź polarny[6][7][8], niedźwiedź biały[7] (Ursus maritimus) – gatunek dużego ssaka drapieżnego z rodziny niedźwiedziowatych, zamieszkującego Arktykę. Jest drapieżnikiem szczytowym w zasięgu swojego występowania. Grube futro i warstwa tłuszczu chronią go przed zimnem. Włosy tworzące sierść niedźwiedzia są półprzezroczyste; sierść jako całość ma zazwyczaj kolor biały lub kremowy, przez co umożliwia zwierzęciu dobry kamuflaż. Skóra ma barwę czarną[9]. Niedźwiedź polarny ma krótki ogon i małe uszy, co pomaga mu redukować utratę ciepła. Stosunkowo mała głowa i długie, zwężające się ku tyłowi ciało nadają mu opływowy kształt przydatny do pływania. Jest ssakiem prowadzącym niemal morski tryb życia, potrzebującym do przetrwania jedynie kawałka pływającego lodu i żywności znajdowanej w wodzie oraz miejsca do urodzenia i odchowania młodych. Jego systematyczna (łacińska) nazwa Ursus maritimus oznacza „niedźwiedź morski”. Przystosował się do życia na lądzie, morzu i lodzie[10]. Naukowcy, w tym klimatolodzy, uważają, że zanikanie lodu morskiego w wyniku globalnego ocieplenia może być znaczącym czynnikiem zmniejszającym możliwości przetrwania tego gatunku jeszcze w ciągu XXI wieku[5][11]. Systematyczne badania prowadzone przez International Union for the Conservation of Nature w latach 2005–2009 wykazały, że w 8 z 19 znanych subpopulacji niedźwiedzia polarnego liczba osobników spadła, w 1 wzrosła, a w 3 była stała. Brak jest danych wystarczających do zaklasyfikowania pozostałych siedmiu[12]. Nowsze oszacowania populacji wskazują, że w 2013 roku spośród 13 kanadyjskich populacji niedźwiedzi polarnych, 12 wykazywało sytuację stabilną lub wzrost liczby osobników, a tylko w 1 liczba osobników spadła[13]. Charakterystyka[edytuj | edytuj kod] Wielkość i masa ciała[edytuj | edytuj kod] Niedźwiedzie polarne to jedne z największych niedźwiedzi. Obok kodiaka są obecnie największymi żyjącymi drapieżnikami lądowymi. Samce mogą ważyć dwa razy tyle co tygrys syberyjski. Większość dorosłych samców waży 300–700 kg i osiąga długość 2,4–3,0 m. Wysokość w kłębie samca niedźwiedzia to natomiast 1,3–1,5 m. Stojąc pionowo, dorosły samiec może osiągnąć wysokość do 3,35 m. Samica jest zwykle ok. dwa razy mniejsza i waży w granicach 150–300 kg, mierząc 1,9–2,1 m długości[14][15]. Po urodzeniu młode niedźwiadki ważą tylko 600-700 g. Największym opisanym niedźwiedziem był rekordowy duży samiec ważący 1002 kg, zabity w Kotzebue Sound w północno-wschodniej Alasce w 1960[16]. Przy stosunkowo małej i wąskiej głowie u niedźwiedzi czoło przebiega w niemal prostej linii do grzbietu nosa. Szyja niedźwiedzia jest stosunkowo długa, a uszy małe i okrągłe. Stopy są długie (około 30 cm) i bardzo szerokie (około 25 cm), palce częściowo spięte błoną pławną, która podczas pływania pełni funkcję płetw. Mocne, krótkie i ostre pazury są przydatne do przytrzymywania zdobyczy. Futro i skóra[edytuj | edytuj kod] Odpoczywający niedźwiedź polarny Futro niedźwiedzia polarnego nie jest białe, tylko przezroczyste. Tworzą je tysiące włosów wypełnionych powietrzem, które chronią go przed zimnem. Światło odbija się od futra, dając wrażenie, że jest białe. Skóra niedźwiedzia polarnego jest czarna, dzięki czemu pochłania promienie słoneczne, które ogrzewają jego ciało[17].Z wiekiem futro żółknie. Futro działa jak miniaturowa szklarnia, która zamienia światło słoneczne na ciepło potrzebne do ogrzania ciała, pochłaniane przez czarną skórę niedźwiedzia. Zesztywniałe włosy na poduszeczkach jego łap zapewniają izolację w trakcie chodzenia po śniegu i lodzie. W odróżnieniu od innych ssaków Arktyki, niedźwiedzie polarne nie zmieniają latem swojego futra na ciemniejsze. Kiedyś przypuszczano, że włosy futra służyły jako włókno optyczne przewodzące światło do czarnej skóry, gdzie mogło być pochłaniane – hipoteza ta została obalona przez niedawne badania[18]. Gruby podszerstek pełni rolę izolacyjną: niedźwiedzie polarne zbytnio przegrzewają się przy temperaturach wyższych niż 10 °C, są niemal niewidoczne na fotografiach w podczerwieni; zaobserwować można tylko oddech i pysk[19]. Futro niedźwiedzi trzymanych w niewoli w ciepłych i wilgotnych warunkach nabiera bladozielonego zabarwienia. Jest to spowodowane rozwijaniem się glonów we włosach – w wyjątkowo gorących warunkach, puste rurki włosów dostarczają doskonałego schronienia glonom. Wprawdzie glony są niegroźne dla niedźwiedzi, ale przysparza to kłopotów ogrodom zoologicznym i zwierzęta są czasami kąpane w roztworze soli albo łagodnym roztworze nadtlenku wodoru w celu przywrócenia włosom białego koloru. Ewolucja[edytuj | edytuj kod] Specjacja[edytuj | edytuj kod] Linie rozwojowe szopów i niedźwiedzi rozdzieliły się około 30 milionów lat temu. Andoniedźwiedź okularowy oddzielił się od innych niedźwiedzi około 13 milionów lat temu. Sześć odrębnych gatunków niedźwiedzi pojawiło się około 5 milionów lat temu. Zarówno odkryte dotychczas skamieniałości, jak i badania DNA wskazują na to, że niedźwiedź polarny oddzielił się od niedźwiedzia brunatnego około 300-250 tysięcy lat temu, a powodem tego były zmiany klimatyczne. Skamieniałości pokazują, że zęby trzonowe niedźwiedzia polarnego znacząco zmieniły się na typowe dla mięsożerców w porównaniu z zębami niedźwiedzia brunatnego około 10-20 tysięcy lat temu. Niedźwiedzie polarne mogą dawać płodne krzyżówki z niedźwiedziami brunatnymi[20][21] co sugeruje, że obydwa gatunki są bardzo blisko spokrewnione, ale fakt, że żaden gatunek nie może przeżyć długo w niszy drugiego oraz różnice w morfologii, metabolizmie, zachowaniu i inne cechy fenotypowe powodują, że obydwa niedźwiedzie są klasyfikowane jako oddzielne gatunki. W powszechnie cytowanym artykule wydanym w 1996 porównano mitochondrialny DNA różnych populacji niedźwiedzi brunatnych, dzięki czemu wykazano, że niedźwiedzie brunatne Alaski z wysp Admiralicji, Cziczagowa i Baranowa oddzieliły się niedawno, a ich wspólny przodek jest bardziej spokrewniony z niedźwiedziami polarnymi niż z jakimikolwiek innymi populacjami niedźwiedzi brunatnych na świecie[22]. Dwa gatunki niedźwiedzi posiadają również mniej widoczne wspólne cechy. Niedźwiedzie polarne mają wciąż HIT (hibernation induction trigger) we krwi, ale nie wykorzystują go do zapadania w sen zimowy, jak robią to niedźwiedzie brunatne. Od czasu do czasu mogą wchodzić w stan uśpienia (szczególnie samice w ciąży), chociaż ich temperatura ciała nie spada podczas tego okresu co jest typowe u ssaków we śnie zimowym[23]. Podgatunki i populacje[edytuj | edytuj kod] Wiele źródeł nie podaje żadnych podgatunków niedźwiedzi polarnych[24], podczas gdy inne rozpoznają dwa – Ursus maritimus maritimus i Ursus maritimus marinus[25][26]. Liczba wskazywanych populacji jest również różna u różnych autorów. The IUCN/SSC Polar Bear Specialist Group (PBSG), wybitne międzynarodowe naukowe ciało zajmujące się badaniami niedźwiedzi polarnych rozpoznaje dwadzieścia populacji[19]. Inni z kolei naukowcy rozpoznają sześć wyraźnych populacji[27]. Wyspa Wrangla i zachodnia Alaska Północna Alaska Kanadyjski archipelag Arktyczny Grenlandia Svalbard-Ziemia Franciszka Józefa Północno-centralna Syberia Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod] Niedźwiedź polarny w Churchill, porcie leżącym nad Zatoką Hudsona, na terenie kanadyjskiej prowincji Manitoba. Chociaż przebywa na lądzie i lodzie, niedźwiedź polarny jest postrzegany jako ssak morski z powodu ścisłych związków z morzem[28]. Jest gatunkiem występującym wokół bieguna północnego, na lodach Morza Arktycznego i wokół niego, z zasięgiem ograniczonym od południa przez obszar występowania lodu, najdalej na południe do James Bay w Kanadzie. Chociaż ich liczebność spada na północ od 88 stopni, są dowody na występowanie niedźwiedzi polarnych na całym obszarze Arktyki. Populacja jest szacowana na 20 000 do 25 000 osobników[29]. Występowanie jest ograniczone przez dostępność lodu morskiego, którego używają do polowania na foki stanowiące podstawę ich diety. Niszczenie środowiska naturalnego w Arktyce grozi wyginięciem tego gatunku niedźwiedzi. Niedźwiedzie polarne biorą udział w walce dla zabawy w Churchill w Kanadzie Tryb życia[edytuj | edytuj kod] Niedźwiedzie polarne spędzają większość roku wzdłuż skutych lodem brzegów. Najchętniej przebywają na terenie łączącym części oblodzone z otwartymi wodami i ziemią wzdłuż wybrzeża. Niedźwiedzie polarne wiodą samotniczy tryb życia i pokonują duże obszary terenu. Spotykają się tylko przy padlinie i w okresie rozmnażania. Niedźwiedzie są znakomitymi pływakami. Płynąc posługują się przednimi łapami i mogą osiągnąć szybkość do około 10 km/h. Nurkują z otwartymi oczami i zamkniętymi nozdrzami. Potrafią wytrzymać pod powierzchnią wody do 2 min. Niedźwiedzie polarne żyją średnio 15-18 lat. W niewoli najdłużej żyła niedźwiedzica Debby, w ogrodzie zoologicznym w Winnipeg – dożyła 42 lat[30]. Pokarm i strategia polowania[edytuj | edytuj kod] Nurkujący niedźwiedź polarny Niedźwiedź polarny jest najbardziej mięsożernym członkiem rodziny niedźwiedziowatych i jednym z najczęściej polujących na ludzi, ma znakomity węch. Głównym jego pożywieniem są foki, szczególnie nerpy, na które poluje czatując przy otworach lodowych, przez które foki łapią powietrze lub skradają się do sztuk leżących na lodzie. Zabijają je jednym uderzeniem łapy. Zimą polują także na ptaki, gryzonie, skorupiaki, kraby, białuchy, młode morsy, okazjonalnie piżmowoły lub renifery i bardzo rzadko na inne niedźwiedzie polarne. Niedźwiedź polarny pływający w zoo Renifery i piżmowoły łatwo uciekają niedźwiedziom polarnym, ponieważ niedźwiedź szybko się przegrzewa, dlatego jego pożywieniem są prawie wyłącznie foki i młode morsy. Żywi się też padliną morsów i wielorybów, kiedy późnym latem i wczesną jesienią patroluje wybrzeże. Przy jednej padlinie może gromadzić się od 10 do 20 niedźwiedzi. W ciągu roku w poszukiwaniu pokarmu niedźwiedź polarny pokonuje około 15 tys. km. By przeżyć, musi zabić średnio 50-75 fok rocznie. Niedźwiedzie rzadko zabijają dorosłe morsy, które są od nich dwukrotnie cięższe, jednak takie sytuacje także są znane[31]. Ludzie i większe osobniki ich własnego gatunku są jedynymi drapieżnikami zabijającymi niedźwiedzie. Jako drapieżnik, który w znacznym stopniu żywi się innymi ssakami drapieżnymi zjadającymi ryby, niedźwiedź polarny spożywa wielkie ilości witaminy A, która jest przechowywana w ich wątrobie. W przeszłości, ludzie truli się zjadając niedźwiedzią wątrobę[32]. Chociaż niedźwiedzie są głównie drapieżnikami, latem ich dieta staje się bardziej urozmaicona. Spożywają wtedy małe ssaki, ptaki zakładające gniazda na ziemi, jaja, lisy polarne, małe gryzonie, jak również jagody, korzenie, listownicowce, wodorosty, trawy, małże i mchy. Niedźwiedzie polarne są znakomitymi pływakami, zaobserwowano osobniki na pełnych wodach arktycznych, ponad 90 km od lądu. Potrafią także nurkować. W niektórych przypadkach spędzają połowę czasu na krach lodowych. Ich dwunastocentymetrowej grubości warstwa tłuszczu oprócz właściwości izolacyjnych dodaje im elastyczności. Od niedawna w poszukiwaniu pokarmu muszą pływać dłużej niż zazwyczaj, z powodu regresji lodów od 2005 r.[33] Niedźwiedzie polarne są agresywne, ciekawe i potencjalnie niebezpieczne dla człowieka. Dzikie niedźwiedzie polarne w przeciwieństwie do innych niedźwiedzi nie boją się ludzi. Szybko starają się ocenić przydatność każdego napotkanego zwierzęcia do spożycia. Tak jak inne gatunki niedźwiedzi, lubią odpady powstające w wyniku ludzkiej ingerencji w środowisko. Na wysypisku w Churchill zaobserwowano, że często wygrzebują smar i olej silnikowy[34]. Rozród[edytuj | edytuj kod] Niedźwiedzie polarne są samotnikami, łączą się w pary na krótko, w kwietniu lub maju. W tym czasie samce przemierzają duże przestrzenie w poszukiwaniu bezdzietnych samic, o które toczą zacięte walki. Samice opiekują się potomstwem co najmniej 2 lata i w tym czasie nie zachodzą w ciążę. W październiku i listopadzie niedźwiedzie wygrzebują legowiska najczęściej od strony południowej, w usypanych przez północne wiatry ogromnych zaspach śnieżnych. Wszystkie niedźwiedzie potrafią wygrzebać swe legowiska, ale zazwyczaj tylko ciężarne samice zapadają w nich w sen na dłuższe okresy. Dojrzałość płciową niedźwiedzie osiągają w wieku 3-5 lat. Ciąża, która trwa 195-265 dni, zazwyczaj kończy się wydaniem na świat dwójki potomstwa, które rodzi się w grudniu lub styczniu. Po urodzeniu młode ważą od 450-900 g. i są wielkości szczura. Rodzą się bez sierści, ślepe i głuche. Kiedy po raz pierwszy wychodzą z legowiska na przełomie maja i kwietnia, są już wielkości kota. Legowisko jest miejscem zaskakująco ciepłym (ok. 15 °C). Statystyki[edytuj | edytuj kod] W badaniach przeprowadzonych w 2004 przez National Geographic nie stwierdzono żadnego przypadku urodzenia trojaczków, co było typowym przypadkiem w latach ’70, oraz tylko jeden przypadek na dwadzieścia karmienia piersią młodego niedźwiadka w osiemnastym miesiącu życia, w porównaniu do połowy młodych karmionych piersią trzy dziesięciolecia wcześniej[35]. United States Geological Survey zanotowało na Alasce, że obecnie zaledwie 42 procent młodych osiąga wiek 12 miesięcy, podczas gdy 15 lat temu udawało się to 65 procent młodych[36]. USGS opublikowało również raport o tym że odsetek niedźwiedzi mających legowiska na lodzie morskim spadł z 62% w latach 1985-1994, do 37% w latach 1998-2004. Jest to prawdopodobnie spowodowane zmniejszającą się pokrywą lodową[37]. Poziom zagrożenia[edytuj | edytuj kod] Chociaż niektóre lokalne populacje niedźwiedzi polarnych kurczą się, to ich całkowita globalna liczba wzrasta[38]. [1] Pomiędzy 1970 i 2007 liczebność populacji niedźwiedzi polarnych zwiększyła się z 5000 do 25 000 osobników. [2] Na zachodnim wybrzeżu Zatoki Hudsona w Kanadzie np. w 1987 liczba oszacowanej populacji wynosiła 1200, ale w 2007 liczba ta zmalała do 950 osobników[36]. W lutym 2005 ekologiczna grupa Center for Biological Diversity, przy poparciu amerykańskiego senatora Joe Lieberman wniosła petycję do United States Fish and Wildlife Service (FWS), stanowiącego część Departamentu Zasobów Wewnętrznych o zastosowanie Endangered Species Act i wpisanie niedźwiedzia jako gatunku narażonego na wyginięcie[39]. Zgodnie z prawem Stanów Zjednoczonych FWS było zobowiązane odpowiedzieć na petycję w ciągu 90 dni[39], ale w październiku 2005 wobec braku odpowiedzi Center for Biological Diversity zagroziło pozwaniem rządu Stanów Zjednoczonych. 14 grudnia 2006 wraz z Greenpeace i Natural Resources Defense Council wniosło sprawę sądową w stanie Kalifornia[40]. 27 grudnia 2006 Departament Zasobów Wewnętrznych USA w porozumieniu z trzema stronami zaproponował wpisanie niedźwiedzi polarnych na listę gatunków zagrożonych. To pierwsza zmiana tego typu przypisana globalnemu ociepleniu; doprowadzenie jej do końca może zająć rok[41]. Natural Resources Defense Council twierdzi, że chociaż jest to „duży krok naprzód”, propozycji nie należy utożsamiać z ociepleniem klimatu jako powodu wzrastających w Arktyce temperatur i zanikania lodów morskich. IUCN nadała niedźwiedziom polarnym status gatunku narażonego na wyginięcie w maju 2006[42]. Problemem są polowania na niedźwiedzie polarne, które stały się w ostatnim czasie bardzo modne wśród zainteresowanych tzw. ekstremalnym łowiectwem. Potencjalnych chętnych nie odstrasza cena ustalona przez organizatorów, którzy życzą sobie za „wyprawę na niedźwiedzia” od 35 tys. dolarów wzwyż[43]. Status w związku z ochroną przyrody[edytuj | edytuj kod] Drastyczne zmiany zachodzące w naturalnym środowisku niedźwiedzi, które dosłownie się topi z powodu globalnego ocieplenia – zostały uznane za najważniejsze i bezpośrednie przyczyny zagrożenia tych zwierząt[44][45]. United States Geological Survey, na przykład w listopadzie 2006, oświadczyło, że zanikanie lodu morskiego w części Morza Beauforta prowadzi do wyższej śmiertelności polarnych niedźwiedzi[46]. Harvard University Gazette napisała: Badanie niedźwiedzi polarnych w 1999 w Zatoce Hudsona wykazało, że wzrastające temperatury rozpuszczają dryfujący lód, z którego niedźwiedzie polują i który niesie je tygodniami wzdłuż brzegów zanim złapią dość jedzenia, aby przetrwać sen zimowy[47]. Z raportu BBC: Zmiana klimatu grozi niedźwiedziom polarnym śmiercią głodową przez skracanie ich sezonu łowieckiego, jak wynika z badań przeprowadzonych przez naukowców z Canadian Wildlife Service[48]. Istnieją jeszcze obawy, że oprócz problemów wynikających z czynników naturalnych niedźwiedzie mogą stanąć przed problemem wynikającym z zanieczyszczenia środowiska[49]. Zanotowano zmniejszenie przeżywalności młodych niedźwiedzi w związku z PCB oraz wpływ organicznych związków chloru na układ hormonalny i układ odpornościowy z niższym poziomem immunoglobuliny G[50][51]. Szybko koncentrujące się w tłuszczu lipofilne PCB są uważane za poważne zagrożenie dla ssaków morskich i ich pożywienia. Te i pokrewne związki są znane z wywoływania u ssaków (wliczając w to ludzi) takich objawów jak poronienia, porody martwe, zaburzenia menstruacyjne, słabszy wzrost i przeżywalność młodych, karcynogeneza, immunotoksyczność, i nawet pełna śmiertelność. Inne klasy z halogenków organicznych zostały znalezione u niedźwiedzi polarnych, takie jak PCDD, PCDF, TCPMe i TCPMeOH. Hermafrodytyczne niedźwiedzie polarne[52] zostały zauważone w mniej skażonych obszarach. Podczas gdy jedne kraje ograniczają stosowanie jakiejś z tych substancji, w innych są wciąż produkowane, niszcząc całą planetę wliczając w to niegdyś nieskazitelny obszar arktyczny. Nawet po całkowitym zaprzestaniu wykorzystywania tych substancji chemicznych skutki ich działania będzie jeszcze przez jakiś czas gromadzony w łańcuchach pokarmowych, ssaków morskich i ludzi. Niedźwiedzie mają czasami problemy z różnymi chorobami skórnymi jak atopowe zapalenie skóry spowodowany czasami przez roztocze albo inne pasożyty. Niedźwiedzie szczególnie łatwo ulegają zarażeniom włośniem krętym, którym zarażają się przez zjedzenie zarażonych fok[53]. Czasami obserwowano zatrucia ciężkimi metalami oraz glikolem etylenowym (płyn przeciw zamarzaniu). Niedźwiedzie narażone na działanie ropy i produktów naftowych tracą izolujące właściwości ich futra, co wymusza drastyczne zwiększenie przemiany materii, aby utrzymać swoją temperaturę ciała w wymagającym środowisku. Stwierdzono przypadki bakteryjnej leptospirozy, wścieklizny i zarażenie wirusem z rodzaju morbillivirus. Efektem działania zanieczyszczeń chemicznych na układ immunologiczny niedźwiedzi może być zmniejszanie ich umiejętności radzenia sobie z napotykanymi naturalnymi zagrożeniami w sytuacji, gdy w tak wyzywającym siedlisku nawet drobne słabości mogą prowadzić do poważnych problemów i szybkiej śmierci. Rozrywka i handel[edytuj | edytuj kod] Niedźwiedzie polarne stały się zarówno kontrowersyjne, jak i słynne – z powodu charakterystycznego białego futra i siedliska. Przedsiębiorstwa takie jak Coca-Cola, Polar Beverages, Nelvana, Bundaberg Rum i Good Humor-Breyers użyły ich wizerunku w swoich logach. Pierwsze z nich przedstawiło niedźwiedzie jako dobrze bytujące blisko pingwinów, chociaż zwierzęta te w naturze żyją na przeciwnych półkulach. Kanadyjska dwudolarówka jest ozdobiona wizerunkiem niedźwiedzia. Panserbjørne z trylogii fantasy Mroczne materie są niedźwiedziami polarnymi z inteligencją na poziomie człowieka. Serial telewizyjny Zagubieni zamieścił niedźwiedzie polarne na tajemniczej tropikalnej wyspie, gdzie są przedstawione jako przerażające bestie. Wybrany jako maskotka Zimowych Igrzysk 1988 w Calgary, Kanada. Galeria[edytuj | edytuj kod] Zapasy niedźwiedzi polarnych Walka pomiędzy samcami Niedźwiedź polarny pod wodą Niedźwiedź pod wpływem środka nasennego Leżący Młode Mały Knut Przypisy[edytuj | edytuj kod] ↑ Ursus maritimus, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.). ↑ Phipps: A Voyage towards the North Pole. London: Printed by W. Bowyer and J. Nicols, for J. Nourse, 1774, s. 185. (ang.) ↑ Pallas: Reise durch verschiedene Provinzen des Russischen Reichs. Frankfurt und Leipzig: ben Johann Georg Fleischer, 1776, s. 691. (niem.) ↑ a b c d e Douglas P. DeMaster, Ian Stirling. Ursus maritimus. „Mammalian Species”. 145, s. 1-7, 1981 (ang.). ↑ a b Ø. Wiig i inni, Ursus maritimus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2015 [online], wersja [dostęp 2015-07-13] (ang.). ↑ Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 152. ISBN 978-83-88147-15-9. ↑ a b K. Kowalski (redaktor naukowy), A. Krzanowski, H. Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 217, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8. ↑ Piotr Sumiński, Jacek Goszczyński, Jerzy Romanowski: Ssaki drapieżne Europy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1993, s. 18. ISBN 83-09-01483-X. ↑ Animal Facts. [dostęp 2007-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-03-10)]. ↑ Animal diversity. ↑ Polar bear 'extinct within 100 years', BBC, 2006-02-01. ↑ 15th meeting of PBSG in Copenhagen, Denmark 2009 (ang.). [dostęp 2011-05-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-07-08)]. ↑ York, J., Dowsley, M., Cornwell, A., Kuc, M. and Taylor, M. 2016. Demographic and traditional knowledge perspectives on the current status of Canadian polar bear subpopulations. Ecology and Evolution 6(9):2897-2924 (ang.). [dostęp 2017-12-25]. ↑ Physical Characteristics, SeaWorld [dostęp 2007-07-26] [zarchiwizowane z adresu 2007-09-22] (ang.). ↑ Fish and Wildlife Service. ↑ Wood: The Guiness Book of Animal Records. 1981, s. 240. ↑ - Ciekawostki o niedźwiedziach, [dostęp 2016-07-10]. ↑ Is Polar Bear Hair Fiber Optic?, Daniel W. Koon, Applied Optics LP, vol. 37, Issue 15, s. 3198-3200, 1998. ↑ a b Natural history, Center for Biological Diversity, 2005-02-15. ↑ Gunderson, A. 2002. „Ursus maritimus” (On-line), Animal Diversity Web. Accessed 28 lipca 2006. ↑ Report of wild hybrid bear. ↑ Mitochondrial DNA Phylogeography of the North American Brown Bear and Implications for Conservation, Lisette P. Waits, Sandra L. Talbot, Ward and G. F. Shields, 1998, Conservation Biology, p. 408-417. ↑ Stirling 1988, Polar Bears...& also... Bruce et al.,1990 in Pharmacol. Biochem. Behav., 35: 705-711. ↑ Wildfacts – Polar bear, BBC, 2006-07-28. ↑ ITIS. ↑ ITIS. ↑ Polar Bear FAQ, Polar Bears International, 2006-07-28. ↑ US Environmental Protection Agency. ↑ Bear Facts, Polar Bears International, 28 lipca 2006 [dostęp 2007-07-26] [zarchiwizowane z adresu 2010-02-10] (ang.). ↑ Kanada - Zmarł najstarszy niedźwiedź polarny na świecie – 18 listopada 2008. ↑ The Polar Bear. ↑ The top 10 fun things to do whilst in Sussex - Visit and Learn, [dostęp 2017-11-25] [zarchiwizowane z adresu 2009-02-11] (ang.). ↑ Polar bears drown as ice shelf melts | first, Will Iredale, 2005-12-18, The Sunday Times. ↑ Ed Struzik. „Nanook: In the tracks of the great wanderer” (1987). Equinox 6 (1): 18–30. ↑ T. Appenzeller i D. R. Dimick, „The Heat is On”, National Geographic 206 (2004): 2-75. ↑ a b Eisbären müssen fasten, NZZ Online, 4 lutego 2007 [dostęp 2007-07-26] [zarchiwizowane z adresu 2011-09-25] (niem.). ↑ USGS Release: USGS Finds Polar Bear Denning Shifting From Sea Ice to Coastal Habitats in Northern Alaska (7/12/2007 1:28:59 PM). ↑ Chris McAuley, Polar bears defy extinction threat, 7 lutego 2005 [dostęp 2007-07-26] [zarchiwizowane z adresu 2007-12-13]. ↑ a b Time to protect polar bears from warming?, MSNBC, 2006-02-01. ↑ Activists sue to protect polar bears, MSNBC, 2006-02-01. ↑ weighs listing polar bear as threatened species, Reuters, 2006-02-01. ↑ Release of the 2006 IUCN Red List of Threatened Species reveals ongoing decline of the status of plants and animals, World Conservation Union, 2006-02-01. ↑ Bag a polar bear for $35,000: the new threat to the species, ↑ Report: North Pole ice-free by 2040, 12 grudnia 2006 [dostęp 2007-07-26] [zarchiwizowane z adresu 2007-09-28]. ↑ – Report warns of rapid Arctic warming. ↑ Polar Bear Population Status in the Southern Beaufort Sea, Geological Survey, 2007-07-17. ↑ Alvin Powell, Some don’t like it hot: James McCarthy knows what’s around the corner, Harvard University Gazette, 22 marca 2001 [dostęp 2007-07-26] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-05] (ang.). ↑ Global warming could starve polar bears, BBC, 2006-03-01]. ↑ BBC – Wildlife Finder – Polar bear facts, pictures & stunning videos. ↑ Polar Bear-Biological And Ecotoxicological Characteristics Of Terrestrial Vertebrate Species Residing In Estuaries. ↑ WWF Polar Bear Tracker: Polar Bears at Risk | Toxic Pollution in the Arctic [dostęp 2007-07-26] [zarchiwizowane z adresu 2012-08-09] (ang.). ↑ Arctic’s toxic burden harms bears (ang.). BBC. [dostęp 2009-03-06]. ↑ Polar Bears – Longevity & Causes of Death [dostęp 2007-07-26] [zarchiwizowane z adresu 2003-07-25] (ang.). Bibliografia[edytuj | edytuj kod] Bears of the World, Terry Domico, Photographs by Terry Domico and Mark Newman, Facts on File, Inc, 1988, hardcover, ISBN 0-8160-1536-8. Arctic Dreams, Barry Lopez, Macmillan 1986, hardcover, ISBN 0-333-42244-9. Marine Mammal Medicine, Leslie Dierauf & Frances Gulland, CRC Press 2001, ISBN 0-8493-0839-9. "Jeżeli lubisz wygodne i bezpieczne życie, to lepiej sobie odpuść. Ale jeśli stawiasz sobie trudne cele, jesteś zdeterminowany i wytrwale dążysz do ich realizacji, to uwierz mi, że przeżyjesz najpiękniejsze chwile" - mówi Hubert Zieliński, akrobata i miłośnik zimowych sportów ekstremalnych. Hubert jest jednym z bohaterów nowej kampanii G-SHOCK - FIND YOUR G-NIUS. Poza nim, w kampanii wystąpili Kuba Pachowicz, Bartłomiej Przedwojewski i Tomasz Kurczaba. Poniżej znajdziesz rozmowę z całą czwórką. Co znaczy dla nich życie w idei #NeverGiveUp Ekstremalni zajawkowicze narażeni są na dużo większe ryzyko niż zwykli sportowcy. Niecodzienne warunki gwarantują nie tylko dużą dawkę adrenaliny, ale i zwiększają możliwość wystąpienia poważnych kontuzji czy urazów. To jazda bez trzymanki. Ostra harówka i masa wyrzeczeń. Zawodowców to jednak nie odstrasza. To zapaleńcy, którzy dedykują swoje życie pasji. Bez żadnych kompromisów. Z myślą o takich właśnie osobach powstała marka G-SHOCK. Zegarki zaprojektowane zostały przez Kikuo Ibe. To prawdziwy wizjoner, który pewnego dnia postawił sobie za cel stworzenie zegarka, którego nie da się zniszczyć. Tak samo wytrzymali są bohaterowie najnowszej kampanii G-SHOCK - FIND YOUR G-NIUS. To czwórka prawdziwych pasjonatów, którzy nie boją się gonić za swoimi marzeniami. Przekraczają wszelkie możliwe granice i udowadniają, że #NeverGiveUp to nie puste hasło, a styl życia. W kampanii G-SHOCK wzięli udział: Kuba Pachowicz i Hubert Zieliński z kolektywu Hubi x Kubi - akrobaci i miłośnicy zimowych sportów ekstremalnych, którzy wykonali 3 tricki, których nikt na świecie do dziś nie potrafi powtórzyć, Bartłomiej Przedwojewski - były strażak i mistrz świata biegów górskich oraz Tomasz Kurczaba - fotograf i podróżnik ekstremalny, który odbył niezliczoną ilość ekspedycji, na Antarktydę, Islandię czy do Tanzanii. Porozmawialiśmy z całą czwórką i sprawdziliśmy, jak zamienić przeszkody w życiowe szanse. Hubert i Kuba Foto: Materiał partnera Kuba Pachowicz i Hubert Zieliński Jaka była droga do waszej pasji? Kuba: Zawsze towarzyszyła mi ciekawość. Jednym z głównych czynników była chęć wygranej i robienia czegoś innego. Moment, w którym moi podopieczni łapią zajawkę, jest najbardziej satysfakcjonującą rzeczą. Hubert: Ta droga zaczęła się, gdy miałem 17 lat i poznałem Kubę. On był jedyną osobą, która mówiła „tak" na każdy zwariowany pomysł, który wymyśliliśmy. Wzajemna motywacja i wsparcie sprawiły, że w bardzo krótkim czasie osiągnęliśmy poziom międzynarodowy w freeskiingu oraz zrobiliśmy 3 tricki, których nikt nigdy nie powtórzył. Czy zdarzały się wam gorsze momenty? Myśleliście kiedyś o tym, aby zrezygnować ze swojej pasji? Kuba: W swojej karierze freeski pamiętam sezon, w którym wychodził mi tylko backflip. W tańcu przez dwa lata nie mogłem wygrać turnieju. Porażki początkowo mnie motywowały, lecz po dłuższym czasie zaczynałem wątpić. Hubert: Nigdy Kuba, ale jednak nie poddałeś się Kuba: Zmieniłem mindset. Pokochałem taniec, cisnąłem dalej i samo tańczenie sprawiało wystarczająco dużo satysfakcji, by czuć się spełnionym. Zrozumiałem, że potrzebna jest determinacja i akceptacja faktu, że raz jest lepiej, a raz gorzej. Ważne, aby czerpać fun, zajawkę i wrzucić na luz. Jak wkręcić się w ekstremalne sporty i aktywności? Czy sądzicie, że trzeba mieć do tego specjalne predyspozycje osobowościowe? Kuba: Myślę, że w każdym człowieku drzemie talent i pragnienie czegoś. Trzeba szukać zajawki, która to pragnienie zaspokoi. Żeby wkręcić się w ekstremalne sporty, trzeba zdać sobie sprawę, że razem z ryzykiem rośnie nagroda. Gdy rozpędzasz się z prędkością 70-80 km/h na skocznię wiesz, że coś może pójść nie tak. Gdy jednak wylądujesz, to uczucie i towarzysząca mu adrenalina jest nie od opisania. Hubert: Sporty ekstremalne zdecydowanie nie są dla każdego. Potrzebne są stalowe nerwy, ciągła walka ze strachem i pokonywanie słabości. Mocna wiara w siebie i swoje możliwości muszą towarzyszyć ci na każdym kroku. Nie ma miejsca na zwątpienie. Hubert Foto: Materiał partnera Czego wymagają od was ekstremalne aktywności? Jakie wyrzeczenia czekają na was na co dzień? Kuba: Dzięki sportom ekstremalnym daję upust swoim emocjom. Muszę się odchamić i poświrować, bo w innym przypadku jestem irytujący i obrażony. Z pewnością potwierdzi to moja żona (śmiech). Ważne jest, aby utrzymać w życiu równowagę. Hubert: Muszę cały rok pracować nad własnym ciałem, by być w formie o każdej porze dnia i nocy. Ciało jest narzędziem naszego umysłu. W zdrowym ciele zdrowy duch, więc dobrze jest zwracać uwagę na to, co się je. Właściwie zbilansowana dieta jest niezwykle ważna. Istotna jest także kwestia bezpieczeństwa - sporty ekstremalne przeznaczone są tylko dla doskonale przygotowanych zawodników. Co jest największą wadą waszego ekstremalnego stylu życia? Kuba i Hubert: Nie zaskoczymy odpowiadając, że kontuzje. Tym bardziej trzeba położyć nacisk na dobrą formę fizyczną, żeby zmniejszyć ryzyko kontuzji. Co uważacie za swój największy sukces? Kuba: Mamy kilka pozycji, którymi można się pochwalić, ale nie byłoby ich, gdyby nie decyzja o wspólnym śmiganiu, napędzaniu się i reprezentowaniu teamu Hubi x Kubi. Osobiście moim sukcesem jest czerpanie frajdy z tego, co robię i to, że mogę kogoś zarazić dobrą energią i zajawą. Hubert: To, że dwóch chłopaków z Polski z małych miejscowości swoją kreatywnością i pomysłami wyróżniło się na tle światowym osiągając milionowe zasięgi. Co byście powiedzieli wszystkim, którzy chcą rozpocząć swoją przygodę z ekstremalnymi aktywnościami? Kuba: Im dłużej będziesz zwlekać, tym więcej pojawi się wątpliwości. Sportów ekstremalnych jest wiele, próbuj i szukaj, aż znajdziesz coś dla siebie. Coś, czemu będziesz w stanie poświęcić cały czas, a adrenalina będzie dodawać ci energii. Hubert: Jeżeli lubisz wygodne i bezpieczne życie, to lepiej sobie odpuść. Ale jeśli stawiasz sobie trudne cele, jesteś zdeterminowany i wytrwale dążysz do ich realizacji, to uwierz mi, że przeżyjesz najpiękniejsze chwile w swoim życiu. Bartek Foto: Materiał partnera Bartłomiej Przedwojewski Skąd wziął się pomysł na bieganie po górach? Do biegania po górach zainspirował mnie Kilian Jornet, hiszpański biegacz górski, który przekroczył granicę ludzkiej wytrzymałości, wbiegając na Mount Everest dwukrotnie w ciągu kilku dni. Bieganie w górach rozpocząłem w wieku 23 lat podczas nauki w szkole aspirantów Państwowej Straży Pożarnej. Motywowało mnie to, że chce być taki jak on, chcę dołączyć do elity biegaczy górskich. Pokochałem biegi górskie, ponieważ biegając po górach muszę walczyć sam ze sobą i ze swoimi słabościami. Jestem dla siebie największym przeciwnikiem. Miałeś gorsze momenty? W 2017 roku miałem kontuzję, przez którą nie mogłem biegać przez 10 miesięcy, w tym czasie robiłem wszystko, co się dało, aby jak najszybciej wrócić do biegania. Trenowałem tak ciężko, że po zakończeniu leczenia kontuzji i miesiącu spokojnych treningów biegowych wystartowałem w mistrzostwach Europy strażaków w Paryżu i wygrałem te zawody z dużą przewagą. Zobacz #NEVERGIVUP by G-SHOCK FIND YOUR G-NIUS Czy sporty ekstremalne to zajawka dla każdego? Jak zacząć? Dla mnie było to płynne przejście. Od biegania po płaskim terenie do gór. Cały czas potrzebowałem nowych wyzwań. Wraz ze zdobywaniem doświadczenia czułem się coraz pewniej, co pozwalało mi przekraczać kolejne granice. Z perspektywy czasu rzeczy, które wydają mi się teraz łatwe, na początku były dla mnie ekstremalne. Myślę, że każdy ma swoją granicę ekstremalności, którą może przekraczać. To trzeba lubić. Czego wymagają od ciebie ekstremalne aktywności? Moje życie to sport, poświęcam się temu w całości. Muszę być bardzo dobrze przygotowany do wyzwań, dlatego poświęcam temu całe swoje życie. Sporo czasu spędzam poza domem, w wysokich górach, gdzie szykuje się do kolejnych wyzwań. Do tego dochodzi odpowiednia dieta i totalny fokus na cel. Nic nie jest w stanie mnie rozproszyć i jedyne, o czym myślę, to to, aby osiągnąć sukces. To pozwala mi na całkowite poświęcenie. Widzisz jakieś wady? To, że sporo czasu spędzam poza domem, z dala od rodziny i najbliższych. A czego możemy ci zazdrościć? Poznawania świata, zwiedzania nowych miejsc, zdobywania nowych szczytów i bycia w miejscach, które dla wielu ludzi są niedostępne. Co jest twoim największym sukcesem? To, że jestem zawodowym sportowcem i robię to, co kocham. Mogę odkrywać swój organizm, jego słabości i podnosić swój poziom sportowy. Co byś powiedział wszystkim, którzy chcą rozpocząć swoją przygodę z ekstremalnymi aktywnościami? Trzeba zrobić ten pierwszy krok. Pamiętajcie, że najlepsza w tym wszystkim jest droga w dążeniu do pierwszych małych ekstremalnych celów. Tomek Foto: Materiał partnera Tomasz Kurczaba Od czego zaczęła się twoja pasja? W 2014 roku na jednym z wykładów usłyszałem o dalekiej krainie - Spitebergen. To wyspa w Arktyce, gdzie żyje więcej niedźwiedzi polarnych niż ludzi. Od tego czasu chciałem tam być, sprawdzić się w dziczy i okolicznościach bez ludzi. Pojechałem raz, drugi i tak już zostało. Rozwinęła się moja miłość do lodowych terenów:do lodowców, zimnej wody i życia bez zmartwień. Każdego roku chciałem wracać w to miejsce, sprawdzać jak zmieniły się lodowce uwieczniać to w taki sposób, w jaki to widzę. Arktyka bardzo się zmienia, szybko. Kolejnym krokiem był wyjazd na drugą półkulę, tak by zamienić groźne niedźwiedzie na słodkie pingwiny. Dopiąłem swego i stanąłem przed sprawdzianem, którym był pobyt w izolacji przez 513 dni. Zawsze było kolorowo? Czy zdarzały się momenty, że chciałeś zrezygnować? Chwile zwątpienia są naturalne. Podczas ostatniego pobytu w Antarktyce, a pobyt był dość długi, nauczyłem się z nimi radzić, przeżywać. W każdym z nas jest potrzeba bliskości, polarna pasja odcina tę potrzebę izolując nas od najbliższych. Spędzamy wiele miesięcy zdani na samych siebie, zwłaszcza w przestrzeni mentalnej. Polarystyka uczy samowystarczalności, choć pomoc innej osoby jest nieoceniona i często niezastąpiona, to i tak chcemy robić rzeczy sami, tak by udowodnić sobie i innym, że damy radę. Czasem nie jest to możliwe i następuje czas załamania. To okres, kiedy bardzo mocno dociekamy w naszej głowie czy dobrze postąpiliśmy, zwłaszcza przy ekstremalnie długich ekspedycjach. Jak sobie z tym radzić? Zawsze sobie myślę w taki sposób, że jeśli znalazłbym się na pustyni, pośrodku niczego, nawet takiej lodowej, to czy rozwiązaniem jest usiąść i czekać na to, co się stanie, czy iść dalej i walczyć. Z doświadczenia, jakie wyniosłem na wyprawach polarnych wiem, że trzeba iść dalej, co by się nie działo. Czasem jest to bardzo trudne i ciężkie, ale każdy krok to kolejny krok. Trudno mi określić to, czy jestem doskonały w tym co robię. Pewnie nie, bo jest wiele aspektów, w których muszę się doszkolić. Choć moje wyprawy nauczyły mnie cierpliwości, spokoju, zwłaszcza w sytuacjach o podwyższonym poziomie adrenaliny. Zawsze trzeba zachować spokój i zorientować się w sytuacji, czy to w szczelinie lodowej, czy pośrodku zatoki na małym pontoniku. Każde doświadczenie zmienia człowieka i uczy go tego, jak powinien zareagować. Szkoła życia, jaką niesie za sobą polarny świat sprawiła, że jestem bardziej odpowiedzialny, przemyślany i zapobiegawczy, bo przecież nikt nie pacha się specjalnie by zginąć. Myślisz, że ekstremalne zajawki są dla każdego? To oczywiście zależy od rodzaju sportu. W moim przypadku wyjazdy łączą się z niską temperaturą i dużą izolacją. Do tego potrzebna jest silna głowa i sporo samozaparcia. Ten lodowy świat został w moim sercu od razu, gdy ujrzałem po raz pierwszy lodowiec i otaczające go góry. To niesamowite być w miejscu, gdzie można policzyć wizytę ludzi na pewnie palcach jednej ręki. To daje takiego powera i kopa do działania. Można naładować baterie na jakiś czas. Nie lubię mówić, że są rzeczy, które nie są dla każdego, oczywiście są to tereny wymagające i bardzo trudne, choć przy odrobinie wysiłku wiele osób może dotrzeć w takie miejsca. Możliwe, że nie wszystkie będą tak mocno ryzykować, ale do tego to już potrzebne jest duże doświadczenie i panowanie nad swoimi myślami, koniecznie też znajomość swoich możliwości i zaufanie do samego siebie. Nie wolno panikować i popełnić błędu, a o to nie trudno. Tomek Foto: Materiał partnera A jak wygląda twoje życie na co dzień? Przed większymi wyzwaniami robię wydolność, a potrzeba jej sporo. Kiedy wiem, że mam się skupić na celu i jest już odpowiedni czas włączam tryb treningi. Jestem bardzo aktywną osobą, trzy razy w tygodniu basen, jak jest pogoda, dołączam rower, a tuż przed wspinaczką czy długim trekkingiem zaczynam biegać z oponą, którą ciągnę na lince. W mojej działce liczy się wytrzymałość, stąd większość treningów jest nastawiona na wydolność. Nie jestem przyzwyczajony do życia w wysokich temperaturach, choć można do tego przystosować organizm, to ja skupiam się na tych niższych wartościach. Regularnie oddaję się przyjemności morsowania, śpię pod namiotem i przyzwyczajamy organizm do bycia poza strefą komfortu. Dostrzegasz jakieś wady swojego stylu życia? Samotność. Wyjeżdżając na długi czas, zostawiam rodzinę, znajomych czy dziewczynę w Polsce. Nie mamy lodowców, więc wyjazdy są czymś normalnym i koniecznym. To są miesiące często bez bliskiego wsparcia innych osób, bez ciepła i z ogromną tęsknotą. Wydaje mi się, że to jest takie zamknięte koło, które ciężko przerwać. Najlepiej byłoby mieć już dwudziestoletni małżeński staż, bo wtedy to luz, a tak większość sypie się zaraz po rozpoczęciu. Miałem wiele chwil, możliwości by to przemyśleć i brak możliwości cieszenia się tym, co mnie otacza z inną osobą uważam, za najtrudniejszy chleb. To pasja pięknie wyglądająca z zewnątrz, ale jak każda rzecz na świecie, nie jest idealna w stu procentach. A co z zaletami? Czego możemy ci zazdrościć? Chyba to przebywanie właśnie w miejscach, do których bardzo ciężko się dostać i niewiele ludzi ma okazję to podziwiać. Nawet patrząc pod kątem tego, że spędza się mnóstwo czasu w takim miejscu widać jak się to otoczenie zmienia, reaguje na roczne cykle. To piękny błękit i surowość miejsc. Nieskazitelne powietrze i możliwość bycia, zagłębienia się w otoczeniu. Co uważasz za swój największy sukces? To, że nadal żyję i jeszcze nigdy w życiu się nie połamałem. Choć organizm wielokrotnie był wystawiony na wielkie przeciążenia, ryzykowne sytuacje, cały czas bez większych problemów. Może to kwestia tego, że noszę ze sobą szczęśliwego dolara, a może to, że wierzę w karmę. Ta łatwość wychodzenia z opresji sprawia, że moja pewność siebie się powiększa, a ja każdy obrany cel spełniam. Choć nie wiem, czy możemy szczęście nazwać największym sukcesem, to osiągnę go docierając na biegun południowy. Co byś powiedział wszystkim, którzy chcą rozpocząć swoją przygodę z ekstremalnymi zajawkami? Najważniejsze to pozytywnie myśleć, mieć otwartą głowę, patrzeć pod nogi i iść przed siebie. Nie wolno się zatrzymywać, a marzenia musimy realizować, bo inaczej będą stare, a my będziemy mieli do siebie pretensje na łożu śmierci, że czegoś nie zrobiliśmy. G-SHOCK - Find your G-NIUS Foto: Materiały prasowe Dystrybutorem marki G-SHOCK jest Grupa Zibi.

dlaczego pingwiny nie boją się niedźwiedzi polarnych